گم در مه

این اصلا تصادفی نیست. توطئهای در کار است. دنیا کمر به دیوانه کردنم بسته. روزی شانزده ساعت کار، دو ساعت رانندگی، دو ساعت گیجی پای تلویزیون و چهار ساعت خواب. کارم چنان سرسام آور شده که مجال خوردن آب ندارم و از کم آبی همین دیروز غش کردم. آغوش دلم میخواهد؛ حریصترین زنانام به همآغوشی و محرومترین شانام. این دیگر چه منطقی است که نیازی و تأمین نشدنش هر دو یک جا جمع شوند و فوران کنند؟ بخوانید...

ادامه مطلب