ابوس عینک....

عزیزم، اول این را بگویم که دلتنگی من بر خلاف عادتم به نوشتنش، گهگاهی نیست، مدام است. امری است جاری و بیتعطیل. دوم اینکه اینجا که مینویسم قواعد را و آداب نگارشی و علائم و فلان و بهمان را رعایت نمیکنم، باز هم بر خلاف عادتم، چون پیش تو ترتیب و آداب جستن را روا نمیدانم. سوم اینکه الان که مینویسم جای تو در صندلی کناریام در کافهای خالی است که همیشه توی عصرهای تعطیلی جای من است، پناهگاه من. نگفتم روبهروی من، چون تو را در کنارم خوشتر دارم، در حالی که مجال نجوا در گوش هم برای مان فراهم است و صدای تو مرا میکُشد. چهارم اینکه به نظرت داستانی خواهم نوشت دوباره؟ آن هم حالا که از ایده، از هدف، از انگیزه، از انرژی، از آینده خالیام؟ پنجم این که نصیب من از آن نوبرانه های باغت چیست؟